w tym artykule porównam poglądy na realizm Thomasa Hobbesa i Niccolo Machiavelliego. Dla Browna i in. (2002) ” (it) to … Machiavelli, który wraz z Hobbesem przyczynił się do powstania tradycji realizmu politycznego.”Aby efektywnie porăłwnywaä ‡ ich poglÄ … dy najpierw przyjrzä ™ siÄ ™ odmiennym metodom, ktĂłre oni stosowali, po czym wyjaĹ” niÄ ™ jak răłĺľnica ta stworzyĹ ’ a rozbieżny poglÄ … d natury ludzkiej. To właśnie ten pogląd leży u podstaw ich wiary w anarchię, kluczowego założenia realistycznego. Ze względu na ograniczenia słowne nie jestem w stanie w pełni wyjaśnić ich odmiennych poglądów na temat sprawowania rządów; jednak zajmę się tym aspektem z dwóch punktów widzenia: moralności i interesu własnego.

pierwsze porównanie, jakie uważam za istotne między Hobbesem a Machiavellym, to różnica w metodach stosowanych przez każdego z tych realistów. Po pierwsze, Hobbes był uczonym, którego celem było postawienie polityki na gruncie naukowym, dlatego stosował ścisłe logiczne podejście do swojej pracy. Natomiast Machiavelli był człowiekiem czynu; pracował przede wszystkim jako urzędnik państwowy Republiki florenckiej. Wyciągał wnioski, obserwując, jak ludzie rzeczywiście się zachowują, a nie jak powinni się zachowywać w hipotetycznym i niematerialnym świecie. To właśnie ta różnica w metodologii, która ostatecznie leży u podstaw różnic w przekonaniach politycznych tych dwóch osób.

prace Hobbesa miały na celu uczynienie analizy polityki bardziej naukową, uważał on, że gdyby polityka była analizowana z naukowego punktu widzenia, można by wyciągnąć wnioski, które ostatecznie mogłyby doprowadzić do stworzenia trwałego stanu pokoju. Pogląd Hobbesa na naukę jest bardziej widoczny w de Corpore, niż jego częściej cytowany Lewiatan. W de Corpore Hobbes prezentuje swoje poglądy na temat metod filozoficznych, matematyki, geometrii, fizyki i natury ludzkiej. Jego zdaniem poglądy in de Corpore reprezentowały fundamentalne zasady całego jego systemu filozoficznego, a tym samym jego „nauki o polityce”.

chociaż Hobbes nie opisywał konsekwentnie swojej metodologii filozoficznej, większość uczonych zgadza się, że używał metody „resolutive-compositive”. Zgodnie z tą metodą dany przedmiot dociekania rozumie się poprzez intelektualne „rozdzielenie” go na jego zasadnicze części, a następnie „skomponowanie” go z powrotem w całość. W ten sposób Hobbes argumentował, że społeczeństwa i Polityka powinny być analizowane na różnych poziomach. Najpierw zredukował wspólnotę na części, takie jak istoty ludzkie, a następnie zredukował ludzi dalej do „ruchów naturalnych ciał”, zanim przeniósł to do ostatecznego hipotetycznego poziomu zredukowania tego do „stanu natury”. Po takiej rezolucji Hobbes przekształcił wspólnotę z abstrakcyjnego badania ludzkiej natury, do badania ludzkich ciał, aż do badania ciał politycznych. To właśnie ta metodologia redukcjonistyczna pokazuje, dlaczego Hobbes tak bardzo kładł nacisk na znaczenie ludzkiej natury, o czym omówię później.

w przeciwieństwie do tej logicznie skonstruowanej metody naukowej, Machiavelli był człowiekiem praktycznym: obserwował ludzi tego, kim są i jak faktycznie się zachowują, zamiast tworzyć hipotetyczną pozycję w celu wyjaśnienia rzeczywistości. Zarówno w Księciu, jak i w dyskursach, Machiavelli starał się wyciągać wnioski z faktycznych obserwacji tego, co ludzie faktycznie robili; metody empirycznej lub indukcyjnej. Dla Walle ’ a (2001) Machiavelli był przede wszystkim empirystą Humanistycznym, który zamiast stawiać nieuzasadnione założenia dotyczące ludzkich zachowań, stosował metodę empiryczną połączoną z humanistyczną wizją, aby analizować ludzi i ich działania na własnych warunkach. Machiavelli uważał, że empiryczne badanie opisowe jest kluczowe, a wnioski normatywne następowały wprost.

to była praktyczna obserwacja, z której Machiavelli wyciągał wnioski na temat ludzkiej natury. Analizował sposób działania wielu ludzi i szukał wspólnej cechy człowieka, aby wyciągnąć wnioski na temat ludzkiej natury. Z tego Machiavelli twierdzi, że wiele cech jest nieodłącznie związanych z ludzką naturą. Machiavelli zgadza się z Hobbesem do pewnego stopnia, że ludzie są ogólnie zainteresowani sobą, chociaż ich uczucie do innych może zostać zdobyte lub utracone. Mogą być godni zaufania w dostatnich czasach, ale szybko staną się samolubni, podstępni i napędzani korzyściami w czasach przeciwności. Takie stwierdzenia o ludzkiej naturze są często przedstawiane jako uzasadnienie dla porad Książęcych. Machiavelli napisał księcia dla rodziny Medyceuszy podczas przewrotów włoskich wojen, które pomogły wyjaśnić jego niski szacunek dla ludzkiej natury. Dla Machiavellego ludzie byli ” niewdzięczni, zmienni, fałszywi, tchórzliwi, (i) pożądliwi.”Machiavelli twierdził, że człowiek ma zdolność do bycia dobrym, ale był dobry tylko wtedy, gdy było to w jego własnym interesie. Rozumiem, że Machiavelli zdał sobie sprawę, że ludzie mają tendencję do popadania w zło. Pomysł Hobbesa o ludzkiej naturze był skonsumowany z ideą Machiavellego, ale ponieważ pisał po wojnie domowej, kładł większy nacisk na to, że człowiek jest z natury brutalny.

Hobbes, piszący Lewiatana po zawirowaniach wojny domowej i nieudanych próbach republikanizmu w Anglii, miał jeszcze niższe oceny natury ludzkiej niż Machiavelli. Hobbesowi ” (i)jeśli dwaj mężczyźni pragną tego samego, co jednak nie może im się podobać, stają się wrogami.”Twierdził, że osoby żyjące w stanie natury były stale w stanie wojny, nie odróżniały dobra od zła i żyły życiem „samotnym, biednym, paskudnym, brutalnym i krótkim”. W wyniku swojej metody redukcjonistycznej, w której przeniósł analizę społeczną do punktu natury ludzkiej, zakończył się kluczowym realistycznym założeniem: anarchią. W tym stanie każda osoba ma naturalne prawo do ochrony przed krzywdą lub zranieniem.

Tak więc Hobbes twierdzi, że istnieją podstawowe prawa natury, które są niezbędne do uniknięcia stanu wojennego. Machiavelli nie rozważa hipotetycznej natury w taki sam sposób jak Hobbes. Twierdzi jednak ,że” nie ma ukrytej ręki, która wprowadzałaby wszystkie … ludzkie działania (w) naturalną harmonię”, odrzucając liberalne pojęcie wrodzonego pokoju.

ze względu na ograniczenia słów nie można w pełni omówić rozbieżnych poglądów na temat zarządzania. Spojrzę jednak na to z dwóch splecionych ze sobą aspektów: interesu własnego i moralności. Hobbes zastanawiał się, jak społeczeństwo będzie funkcjonować bez zasad. Hobbes uważał, że ludzie po prostu działają w swoim własnym interesie i posuwają się do skrajności, aby osiągnąć ten cel. Innym obszarem kontrastu w odniesieniu do życia w stanie natury jest to, jak powinniśmy działać. Z tego powodu Hobbes bardzo odważnie twierdzi, że brzmi amoralnie. „Do tej wojny każdego człowieka przeciwko każdemu człowiekowi … to też jest konsekwencją: nic nie może być niesprawiedliwe. Pojęcia dobra i zła, sprawiedliwości i niesprawiedliwości nie mają miejsca.”Według Hobbesa życie nie jest niemoralne, ale amoralne w stanie natury. Dalej argumentuje, że w stanie natury każdy z nas ma prawo do wszystkiego, „nawet do ciała drugiego”. Dlatego zabicie kogoś w stanie natury byłoby dokładnie tym samym, co pozwolenie komuś żyć. Powodem jest to, że wszystko jest dopuszczalne, kiedy nie ma rządu, który mówiłby ludziom, jak mają się zachowywać, zgodnie z Hobbesem.

w opinii, że wszyscy ludzie są predysponowani do gwałtownych działań i naturalnie osiągają stan wojenny, Hobbes uważał, że porządek musi być narzucony z góry, aby zapobiec zniszczeniu człowieka w anarchicznym społeczeństwie. W nieco bardziej pesymistyczny sposób niż Machiavelli widzi, że jedyną nadzieją dla społeczeństwa jest rządzenie suwerenną władzą. Hobbes twierdził, że w człowieku nie ma predyspozycji do porządku, więc nie można formułować żadnych założeń co do dobrej woli, a człowiek jest naturalnie na najniższym możliwym poziomie moralności. Będzie zabijał, aby nie zostać zabitym i będzie podejrzewał wszystkich innych o próbę odebrania mu życia. Ostatecznie Hobbes uważa, że człowiek z natury nie ma moralności.

natomiast, analizując dogłębnie różne koncepcje Machiavellego, można dojść do wniosku, że być może sugerowana przez niego przemoc i zło jest napędzana swego rodzaju moralnym końcem. Poprzednie pisanie polityczne skupiało się na rządzących przestrzegających wyższego prawa tego, co powinno być, a nie tego, co naprawdę jest. Według Machiavellego władcy nie przestrzegali konwencji w celu zachowania władzy, a ludzie byli z natury złośliwymi stworzeniami, które nie podporządkowywały się rozumowi. Machiavelli twierdził, że książę musi być bezwzględny, gdyż nikomu nie można ufać. Podział wśród ludzi prowadzi do słabszego państwa, a słabsze Państwo zostanie ostatecznie pożarte przez silniejsze. W tym, że książę jest jedynym przedstawicielem państwa; jego interesy utrzymania władzy i porządku są bezpośrednio związane z interesami państwa i dobrem jego obywateli.

Machiavelli twierdził, że ponieważ interesy księcia są najważniejsze w państwie, może zrobić wszystko, aby utrzymać władzę, aby zapobiec nieporządkom w państwie. To jest jego powód do amoralnego postępowania księcia. Należy jednak zauważyć, że obowiązkiem Księcia jest stwierdzenie, które daje mu moc czynienia tego, co jest konieczne, a nie osobistego zysku lub próżności. W usuwaniu osobistych intencji z widoku, w myśleniu dla Państwa, intencje księcia nie podlegają badaniu moralnemu tak bardzo, jak ich wynik. Hampshire zauważył to mówiąc: „Machiavelli twierdził, że nieodpowiedzialne i moralnie złe jest stosowanie do działań politycznych standardów moralnych, które są odpowiednie dla życia prywatnego … Machiavelli zasugerował, że moralność w Polityce musi być moralnością konsekwencjalistyczną . „

Książę musi rządzić w prawdziwym świecie z ludźmi takimi, jakimi są, a nie w jakimś idealnym świecie, w którym ludzie zachowują się tak, jak powinni. Jest to ważne, aby to zrozumieć, ponieważ tak wiele z tego, co zaleca Machiavelli, może wydawać się nam dzisiaj, w innym kontekście politycznym, szokujące lub niemoralne, ale widzi to inaczej, ponieważ widział, co stało się z ludźmi, którzy działali w sposób „cnotliwy”, używając tego słowa w znaczeniu, w jakim go dzisiaj używamy. Widział, że ci ludzie nie odnosili sukcesów. Podsumowując, Książę rządzi w świecie, w którym człowiek nie jest dobry, dlatego musi zrobić to, co jest konieczne, aby odnieść sukces.

Hobbes utrzymuje, że nikt nie jest bezpieczny i nieprzenikniony w jego anarchicznym systemie, a ludzie szukają wyższego standardu życia, więc wierzy, że ludzie będą gotowi zrezygnować ze swoich praw do robienia wszystkiego, co zechcą na rzecz systemu moralnego. Nie ma jednak gwarancji, że jeśli dana osoba zachowuje się moralnie, inni zrobią to samo. W rezultacie ludzie, którzy praktykują moralność, podczas gdy inni nie, w opinii Hobbesa, staną się łatwym łupem. Nie wierzy, że ludzie będą zmuszeni przez Konwencję społeczną do moralnego zachowania. Twierdzi, że może to być korzystne dla osoby, aby zachowywać się niemoralnie, podczas gdy inni postępują moralnie, więc nie można oczekiwać od nikogo, aby zachowywał się moralnie. Konkluduje, że jedynym sposobem, aby społeczeństwo działało w sposób moralny, jest istnienie najwyższego rządu, który może egzekwować moralność poprzez „terror kary”. W takim systemie nie można było zagwarantować, że będzie można uciec od niemoralnego działania; dlatego byłoby głupotą, gdyby ktokolwiek ryzykował to jako takie. Dlatego, aby zapewnić sobie zachowanie i przetrwanie w anarchicznym systemie, Hobbes twierdzi, że ludzie starają się tworzyć wspólne zasady, w których ludzie są zmuszeni do przestrzegania moralności. Ostatecznie Hobbes usprawiedliwia moralność na podstawie, która promuje interes własny i przetrwanie.

w tej pracy porównałem i skontrastowałem poglądy realizmu politycznego Thomasa Hobbesa i Niccolo Machiavellego. Pokazałem, w jaki sposób stosowali różne metody; odpowiednio metody resoultywno-comositive i empiryczne. Zwróciłem również uwagę na wynikające z tego podobieństwa i różnice w ich poglądach na naturę ludzką. Po tym logicznie nastąpiła dyskusja na temat ich poglądu na anarchię, kluczowego założenia realistycznego. Potem porównywałem i kontrastowałem ich poglądy na moralność i samorządność. Ostatecznie podkreśliłem i omówiłem kilka kluczowych różnic w twórczości Hobbesa i Machiavellego. Jest jednak o wiele więcej, o których nie dyskutowałem ze względu na ograniczenia tego limitu słów.

Bibliografia

Berlin, I. (1971). „Oryginalność Machiavellego.”In H. Hardy and R. Hausheer (Eds . ), Isaiah Berlin: the Proper Study of Mankind. (S. 269-326) (London: Chatto and Windus. 1999. S. 269-326)

Berridge, G. (2001). „Machiavelli: human nature, good faith, and diplomacy.”Review of International Studies 27: 539-556.

Brown, C. Nardin, T. & Rengger, N. „International Relations in Political Thought” (Cambridge University Press, 2002).

Donaldson, P. S. ” Machiavelli and Mystery Of State „(Cambridge. 1988)

Hale, J. R. „Machiavelli and Renaissance Italy” (London. 1961)

„Moralność i konflikt” (Harvard University Press, Cambridge MA. 1983)

Harrison, R. „Hobbes, Locke, and Confusion’ s Masterpiece: an Examination of seventh-Century Political Philosophy.”(New York: Cambridge University Press. 2002)

Hobbes, T. „moralność i interes własny.”Filozofia moralna. wybrane Lektury (wyd.2 Ed. George Sher. Harcourt Brace and Company 1996. 24-39)

Hobbes, T. ” Lewiatan.”(CUP ed. na SL,1996)

Hobbes, T. ” De Corpore.”(CUP ed. na SL,1996)

Jackson, R. & Sorensen, G. „Introduction to International Relations” (Oxford University Press 2003)

Machiavelli, N. „The Prince” (1988). na SL)

Meinecke, F. „Machiavellism: the doctrine of raison d ’ état and its place in modern history” translated by D. Scott. (Nowy Jork. 1965)

Rogers, G. A. & Sorell, T. „Hobbes and History” (London: Routledge.)

Tuck, R. „Philosophy and government 1572-1651″(Cambridge. 1993)

Viroli, M. „Machiavelli” (Oxford: Oxford University Press. 1998)

Walle, A. H. „Machiavelli, humanistic empiricism and marketing research.”(Management Decision 39, Issue 5: 403 – 406)

Brown, C., Nardin, T. & Rengger, N. International Relations in Political Thought (Cambridge: Cambridge University Press. 2002).

Finn, S. J. „Hobbes: a Guide for the Perplexed.”(London: Continuum Press. 2007).

Walle, A. H. ’ Machiavelli, empiryzm Humanistyczny i badania marketingowe.”(Decyzja Zarządu Nr 39, Wydanie 5: 403-406).

Hobbes, T. „Lewiatan” Rozdział 13.3

Hobbes, T.” Lewiatan ” Rozdział 13

Berlin, I. (1971). „Oryginalność Machiavellego.”In H. Hardy and R. Hausheer (Eds.), „Isaiah Berlin: the Proper Study of Mankind.”(Londyn: Chatto i Windus. 1999. S. 269-326).

Hobbes, T.” Lewiatan ” Rozdział 13.13.

Hobbes, T.” Lewiatan ” Rozdział 14.4.

Hampshire, S. „Morality and Conflict”(Harvard University Press, Cambridge MA. 1983).

napisane przez: David Gardner
napisane w: University of St Andrews
wykładowca: dr Ali Watson
Data napisania: Listopad 2009

Czytaj Dalej E-stosunki międzynarodowe

  • Machiavelli o stosowaniu niemoralnych środków w Polityce
  • porównanie prywatnych wykonawców ochrony & sił zbrojnych państw
  • o ontologicznym istnieniu państw: porównanie państw i mrowisk
  • dylemat etyczny: jak klasyczny realizm wyobraża ludzką naturę
  • poza teorią krytyczną, co marksizm przyczynił się do zrozumienia ir?
  • utylitarna Wersja realizmu Morgenthaua

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.