in dit artikel zal ik de opvattingen van het realisme van Thomas Hobbes en Niccolo Machiavelli vergelijken. Voor Brown et al. (2002) “(it) is … Machiavelli, die samen met Hobbes, hielp om de traditie van politiek realisme te genereren.”Om hun standpunten effectief te kunnen vergelijken zal ik eerst kijken naar de verschillende methoden die ze gebruikten, waarna ik zal uitleggen hoe dit verschil de uiteenlopende kijk op de menselijke natuur creëerde. Het is deze visie, die ten grondslag ligt aan hun geloof van anarchie, een belangrijke realistische aanname. Vanwege woordbeperkingen kan ik hun uiteenlopende opvattingen over bestuur niet volledig uitleggen; Ik zal dit aspect echter vanuit twee invalshoeken benaderen: moraliteit en eigenbelang.De eerste vergelijking die ik relevant acht tussen Hobbes en Machiavelli is het verschil in methoden die door elk van deze realisten worden toegepast. Ten eerste was Hobbes een geleerde, wiens doel was om de politiek op een wetenschappelijke basis te zetten; hij gebruikte daarom een strikt logische benadering van zijn werk. Machiavelli was daarentegen een man van actie; hij werkte voornamelijk als ambtenaar van de Florentijnse Republiek. Hij trok conclusies, nadat hij observaties had gemaakt van hoe mensen zich feitelijk gedroegen in plaats van de manier waarop ze zich zouden moeten gedragen in een hypothetische en ontastbare wereld. Het is dit verschil in methodologie, dat uiteindelijk ten grondslag ligt aan de verschillen in politieke overtuigingen van deze twee mensen.Hobbes ‘ werk was bedoeld om de analyse van de politiek meer wetenschappelijk te maken, hij geloofde dat als de politiek vanuit een wetenschappelijk perspectief zou worden geanalyseerd, men conclusies zou kunnen trekken, die uiteindelijk zouden kunnen leiden tot het creëren van een duurzame staat van vrede. Hobbes ‘ kijk op de wetenschap is prominenter in de Corpore, dan zijn vaker geciteerde Leviathan. In de Corpore presenteert Hobbes zijn visie op filosofische methode, wiskunde, meetkunde, natuurkunde en de menselijke natuur. Naar zijn eigen mening representeerden de opvattingen in de Corpore de fundamentele principes van zijn gehele filosofische systeem en dus van zijn “wetenschap van de politiek”.Hoewel Hobbes zijn filosofische methodologie niet consequent beschreef, zijn de meeste geleerden het erover eens dat hij een “resolutief-compositief” methode gebruikte. Volgens deze methode komt men tot het begrijpen van een bepaald voorwerp van onderzoek door het intellectueel op te lossen in zijn essentiële onderdelen en het vervolgens terug te “componeren” in een geheel. Op deze manier stelde Hobbes dat samenlevingen en politiek op verschillende niveaus moeten worden geanalyseerd. Eerst reduceerde hij het Gemenebest in delen, zoals mensen, en vervolgens reduceerde hij de mensen verder tot ‘de bewegingen van natuurlijke lichamen’, voordat hij dit naar het ultieme hypothetische niveau bracht om dit te reduceren tot de ‘staat van de natuur’. Na een dergelijke resolutie, Hobbes herschikt het Gemenebest van de abstracte onderzoek van de menselijke natuur, de studie van menselijke lichamen, tot uiteindelijk het onderzoek van politieke organen. Het is deze reductionistische methodologie, die laat zien waarom Hobbes zoveel nadruk legde op het belang van de menselijke natuur, wat ik later zal bespreken.In tegenstelling tot deze logisch gestructureerde wetenschappelijke methode was Machiavelli een praktische man: hij observeerde mensen voor wat ze waren en de manier waarop ze zich feitelijk gedroegen in plaats van een hypothetische positie te creëren om de werkelijkheid te verklaren. Zowel in the Prince als in Discourses probeerde Machiavelli conclusies te trekken uit feitelijke observaties van wat mensen daadwerkelijk deden; de empirische of inductieve methode. Voor Walle (2001) was Machiavelli bovenal een humanistische empiricist die, in plaats van ongerechtvaardigde veronderstellingen te maken over menselijk gedrag, de empirische methode in combinatie met een humanistische visie toepaste om mensen en hun handelingen op hun eigen voorwaarden te analyseren. Machiavelli geloofde dat empirische beschrijvende studie cruciaal was en dat er normatieve conclusies volgden.Het was een praktische observatie, waaruit Machiavelli conclusies trok over de menselijke natuur. Hij analyseerde de manier waarop veel mensen handelen, en zocht naar de gemeenschappelijke eigenschap in de mens om conclusies te trekken over de menselijke natuur. Hieruit beweert Machiavelli dat een aantal eigenschappen inherent zijn aan de menselijke natuur. Machiavelli is het tot op zekere hoogte met Hobbes eens dat mensen over het algemeen zelfingenomen zijn, hoewel hun genegenheid voor anderen gewonnen en verloren kan worden. Zij mogen dan betrouwbaar zijn in voorspoedige tijden, maar zij zullen in tijden van tegenspoed snel zelfzuchtig, bedrieglijk en winstbejag worden. Dergelijke uitspraken over de menselijke natuur worden vaak aangeboden als rechtvaardiging voor het advies van het boek aan prinsen. Machiavelli schreef De Prins voor de Medici familie tijdens de omwenteling van de Italiaanse Oorlogen, gebeurtenissen die hielpen om zijn lage achting voor de menselijke natuur te verklaren. Voor Machiavelli waren mensen ” ondankbaar, wispelturig, vals, laf, (en) begerig.”Machiavelli betoogde dat de mens de mogelijkheid had om goed te zijn, maar hij was alleen goed als het in zijn eigen belang was om dat te doen. Ik heb begrepen dat Machiavelli besefte dat mannen geneigd waren in het kwaad te vallen. Hobbes’ idee van de menselijke natuur werd geconsumeerd met Machiavelli ‘ s, maar omdat hij schreef in de nasleep van de burgeroorlog, legde hij meer nadruk op de mens inherent wreed.Hobbes, die Leviathan schreef na de onrust van de burgeroorlog en mislukte pogingen tot republicanisme in Engeland, had een nog lagere inschatting van de menselijke natuur dan Machiavelli. Aan Hobbes, ” (i) f elke twee mannen verlangen hetzelfde, die toch kunnen ze niet beiden genieten, ze worden vijanden.”Hij betoogde dat individuen die in een staat van de natuur leefden voortdurend in oorlog waren, goed van kwaad niet kenden en een leven leidden dat “eenzaam, arm, gemeen, bruut en kort”was. Als resultaat van zijn reductionistische methode, waarbij hij maatschappelijke analyse tot op het punt van de menselijke natuur bracht, sloot hij af met een belangrijke realistische aanname: anarchie. In deze staat heeft elke persoon een natuurlijk recht om zichzelf te beschermen tegen schade of letsel.Hobbes stelt dat er fundamentele natuurwetten zijn die nodig zijn om de staat van oorlog te vermijden. Machiavelli peinst niet op dezelfde manier over een hypothetische verzadiging van de natuur als Hobbes. Hij stelt echter wel dat er “geen verborgen hand is die alle menselijke activiteiten (in) natuurlijke harmonie brengt”, waarbij hij de liberale notie van inherente vrede afwijst.

vanwege woordbeperkingen is het niet mogelijk om de uiteenlopende standpunten over governance volledig te bespreken. Ik zal dit echter bekijken vanuit twee met elkaar verweven aspecten: eigenbelang en moraliteit. Hobbes vroeg zich af hoe een samenleving zou functioneren zonder regels. Hobbes voelde dat mensen gewoon in hun eigen belang zouden handelen, en tot het uiterste zouden gaan om dat doel te bereiken. Een ander gebied van contrast met betrekking tot het leven in de staat van de natuur is over hoe we moeten handelen. Om deze reden Hobbes maakt zeer gedurfde beweringen dat amoreel klinken. “Aan deze oorlog van ieder mens tegen ieder mens … dit is ook het gevolg: niets kan onrechtvaardig zijn. De begrippen goed en kwaad, rechtvaardigheid en onrecht hebben geen plaats.”Volgens Hobbes is het leven niet immoreel, maar amoreel in een staat van natuur. Hij stelt verder dat we in de staat van de natuur ieder recht hebben op alle dingen, “zelfs op elkaars lichaam”. Daarom zou iemand doden, in een staat van natuur, Precies hetzelfde zijn als iemand laten leven. De reden is dat alles toegestaan is, als er geen regering is om mensen te vertellen hoe ze zich moeten gedragen, volgens Hobbes.In de opvatting dat alle mensen vatbaar zijn voor gewelddadige actie, en natuurlijk een oorlogszuchtige staat bereiken, geloofde Hobbes dat Orde van bovenaf moet worden opgelegd om de vernietiging van de mens in een anarchistische samenleving te voorkomen. Op een iets pessimistischer manier dan Machiavelli ziet hij dat de enige hoop voor de samenleving is om geregeerd te worden door een soevereine macht. Hobbes betoogde dat er geen aanleg is voor orde in de mens, dus er kunnen geen veronderstellingen worden gemaakt over goede wil, en de mens is natuurlijk op het laagst mogelijke niveau van moraliteit. Hij zal doden om niet gedood te worden, en zal alle anderen verdenken van het proberen om zijn leven te nemen. Uiteindelijk gelooft Hobbes dat de mens inherent geen moraal heeft.Wanneer men daarentegen Machiavelli ‘ s verschillende concepten grondig onderzoekt, kan men concluderen dat zijn voorgestelde geweld en kwaad misschien wordt gevoed door een moreel doel. Vorige politieke schrijven, had zich gericht op heersers volgen van de hogere wet van wat moet zijn, in plaats van wat echt is. Volgens Machiavelli ‘ s mening waren heersers ongehoorzaam aan de conventie om de macht te behouden, en mensen waren van nature wrede wezens die zich niet opzettelijk conformeerden aan de rede. Machiavelli betoogde dat de Prins meedogenloos moet zijn want niemand kan uiteindelijk worden vertrouwd. Verdeeldheid onder de mensen leidt tot een zwakkere staat, en de zwakkere staat zal uiteindelijk worden verslonden door een sterkere. In die zin is de Prins het enige boegbeeld van de staat; zijn belangen om macht en orde te behouden zijn rechtstreeks verbonden met de belangen van de staat en het welzijn van zijn burgers.Machiavelli voerde aan dat omdat de belangen van de Prins de belangrijkste van de staat zijn, hij alles mag doen om de macht te behouden, om wanorde in de staat te voorkomen. Dit is zijn reden voor het amorele gedrag van de Prins. Het is echter eerlijk om op te merken dat het de plicht van een prins is om te zeggen dat hem de macht geeft om te doen wat nodig is, niet persoonlijk gewin of ijdelheid. Door persoonlijke intenties uit het zicht te halen, door voor de staat te denken, worden de intenties van de prins niet zozeer aan moreel onderzoek onderworpen als hun uitkomst. Hampshire merkte dit op door te zeggen: “Machiavelli betoogde dat het onverantwoordelijk en moreel verkeerd was om op politieke actie de morele normen toe te passen die geschikt zijn voor het privéleven … Machiavelli impliceerde dat moraliteit in de politiek een consequentialistische moraliteit moet zijn.”

de Prins moet regeren in de echte wereld met mannen zoals ze zijn, en niet in een ideale wereld waar mannen zich gedragen zoals ze zouden moeten. Dit is belangrijk om te begrijpen, omdat veel van wat Machiavelli aanbeveelt ons vandaag, in een andere politieke context, schokkend of immoreel lijkt, maar hij ziet het anders omdat hij heeft gezien wat er is gebeurd met mensen die op een “deugdzame” manier hebben gehandeld, het woord gebruiken in de zin waarin we het vandaag gebruiken. Hij heeft gezien dat deze mannen niet succesvol waren. Kortom, de Prins regeert in de wereld waar de mens niet goed is, daarom moet hij naar wat nodig is om te slagen.Hobbes beweert dat niemand veilig en ondoordringbaar is in zijn anarchistische systeem en dat mensen een hogere levensstandaard zoeken, dus hij gelooft dat mensen bereid zijn hun rechten op te geven om te doen wat ze willen ten gunste van een moreel systeem. Er is echter geen garantie dat als een persoon zich moreel gedraagt, anderen hetzelfde zullen doen. Als gevolg daarvan zullen mensen die moraliteit beoefenen, terwijl anderen dat niet doen, naar de mening van Hobbes, een gemakkelijke prooi worden. Hij gelooft niet dat mensen door sociale conventies gedwongen zullen worden zich moreel te gedragen. Hij stelt dat het in het voordeel van een persoon kan zijn om zich immoreel te gedragen terwijl anderen moreel handelen, zodat het niet van iemand kan worden verwacht om zich moreel te gedragen. Hij concludeert dat de enige manier om de samenleving op een morele manier te laten handelen is dat er een opperbest bestuur bestaat, dat moraliteit kan afdwingen door “terreur van straf”. In zo ‘ n systeem kon men niet gegarandeerd worden dat men weg kon komen met immoreel handelen; daarom zou het dwaas zijn voor iemand om dit als zodanig te riskeren. Daarom, om hun eigen behoud en overleving in een anarchistisch systeem te verzekeren, stelt Hobbes dat mensen proberen om gemeenschappelijke wetten te vormen, waar mensen worden gedwongen om moraliteit te volgen. Uiteindelijk rechtvaardigt Hobbes moraliteit op basis van het bevorderen van eigenbelang en overleving.In dit artikel heb ik de opvattingen van Thomas Hobbes en Niccolo Machiavelli over politiek realisme vergeleken en met elkaar vergeleken. Ik heb laten zien hoe ze verschillende methodologieën gebruikten; respectievelijk resoultieve-comositieve en empirische methoden. Ik heb ook gewezen op de daaruit voortvloeiende overeenkomsten en verschillen in hun opvattingen over de menselijke natuur. Dit werd logischerwijs gevolgd door een discussie over hun visie op anarchie, een belangrijke realistische aanname. Hierna vergeleek en contrasteerde ik hun opvattingen over moraliteit en zelfbestuur. Uiteindelijk heb ik enkele belangrijke verschillen in het werk van Hobbes en Machiavelli belicht en besproken. Er zijn er echter nog veel meer, die ik niet heb besproken vanwege beperkingen van dit woord limiet.

Bibliografie

Berlin, I. (1971). “The Originality of Machiavelli.”In H. Hardy and R. Hausheer (Eds.), Isaiah Berlin: the Proper Study of Mankind. (PP. 269-326) (London: Chatto and Windus. 1999. 269-326)

Berridge, G. (2001). “Machiavelli: human nature, good faith, and diplomacy.”Review of International Studies 27: 539-556.

Brown, C. Nardin, T. & Rengger, N. “International Relations in Political Thought” (Cambridge University Press, 2002).Donaldson, P. S. ” Machiavelli and Mystery of State “(Cambridge. 1988)

Hale, J. R. ” Machiavelli and Renaissance Italy “(London. 1961)

Hampshire, S. “Morality and Conflict “(Harvard University Press, Cambridge MA. Harrison, R. “Hobbes, Locke, and Confusion’ s Masterpiece: An Examination of Seventeenth-Century Political Philosophy.”(New York: Cambridge University Press. 2002)

Hobbes, T. ” Morality and Self-Interest.”Moral Philosophy: Selected Readings (2nd ed. Ed. George Sher. Harcourt Brace and Company 1996. PP. 24-39.)

Hobbes, T. ” Leviathan.”(CUP ed. on sl, 1996)

Hobbes, T. ” De Corpore.”(CUP ed. on sl, 1996)

Jackson, R. & Sorensen, G. “Introduction to International Relations” (Oxford University Press 2003)

Machiavelli, N. “The Prince” (1988 CUP ed. on SL)

Meinecke, F. “Machiavellism: the doctrine of raison d ‘ état and its place in modern history” vertaald door D. Scott. (New York. 1965)

Rogers, G. A. & Sorell, T. “Hobbes and History” (London: Routledge.)

Tuck, R. “Philosophy and government 1572-1651” (Cambridge. 1993)

Viroli, M. ” Machiavelli “(Oxford: Oxford University Press. 1998)

Walle, A. H. ” Machiavelli, humanistic empiricism and marketing research.”(Management Decision 39, Issue 5: 403 – 406)

Brown, C., Nardin, T. & Rengger, N. International Relations in Political Thought (Cambridge: Cambridge University Press. 2002).Finn, S. J. ” Hobbes: A Guide for the Perplexed.”(London: Continuüm Press. 2007).Walle, A. H. ‘Machiavelli, humanistic empiricism and marketing research.”(Management Decision 39, Issue 5: 403-406).

Hobbes, T. “Leviathan” Hoofdstuk 13.3

Hobbes, T. “Leviathan” Hoofdstuk 13

Berlin, I. (1971). “The Originality of Machiavelli.”In H. Hardy and R. Hausheer (Eds.), “Isaiah Berlin: the Proper Study of Mankind.”(London: Chatto and Windus. 1999. 269-326).

Hobbes, T. “Leviathan” Hoofdstuk 13.13.

Hobbes, T. “Leviathan” Hoofdstuk 14.4.Hampshire, S. ” Morality and Conflict “(Harvard University Press, Cambridge MA. 1983).

geschreven door: David Gardner
geschreven op: University Of St Andrews
docent: Dr. Ali Watson
: November 2009

verder lezen over E-Internationale Betrekkingen

  • Machiavelli on the Use of Immoral Means in Politics
  • A Comparison of Private Security Contractors & State-Based Armed Forces
  • On the Ontological Existence of States: A Comparison Between Countries and Anthills
  • om ir te begrijpen?
  • Morgenthau ‘ s utilitaire versie van het realisme

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.